08 nov 2019
november 8, 2019

Brief aan mijn dochter

0 reacties

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, zitten, kind en buiten

Wat hebben wij lang op jou moeten wachten. Wat was het een reis samen. Zo graag wilde ik jou, dat ik er ongeduldig van werd. Na maanden van proberen, raakte ik zwanger van jouw broertje of zusje (wij denken dat het een meisje was) die na 10 weken in de buik is overleden.  Ik begrijp wel waarom. Mama was vreselijk gestrest. Ik had een baan die niet goed voor mij was. Ik had zoveel spanning. De enige reden dat ik daar bleef, was de wens om zwanger te worden en dan leek het mij beter als ik een betaalde baan zou hebben. Achteraf kan ik mijzelf wel voor het hoofd slaan, wat dom om zo te denken. Jouw zusje of broertje heeft het waarschijnlijk gevoeld! Die heeft vast gedacht, dit is nog niet de tijd voor mama dat ze nog een kindje krijgt. En dat klopte achteraf ook wel…..ja altijd achteraf. Op dat moment was ik in en in verdrietig. Jouw broer heeft mij door het verdriet heen geholpen. Zijn aanwezigheid zorgde voor lichtheid en dankbaarheid van dat wat er wel was. Jouw broertje of zusje dat er niet is gekomen, heeft gezorgd voor twee dingen waar ik hem of haar dankbaar voor ben. In de eerste plaats dat mama in haar werk een belangrijke stap heeft durven zetten, namelijk voor zichzelf gaan werken en een eigen praktijk opzetten. Kiezen wat goed voor mijzelf is. Ik wist dat deze baan het niet waard was. Dat ik nu toch echt mijn dromen moest gaan volgen.
Daarnaast heeft hij of zij voor nog iets mooiers gezorgd, namelijk dat jij kon komen! Als je broertje of zusje wel was blijven zitten bij mama, dan had dat betekend dat jij er niet was en dat is inmiddels ondenkbaar. Jij bent zo onvoorstelbaar gewenst en gepland! Toch wil ik graag dat je weet dat het ook heel anders had kunnen gaan, ook al is dat misschien voor jou erg dubbel. Maar zo is het leven mijn kleine lieverd. Waar de een gaat, mag een ander komen. En hoe dat precies loopt, hebben we niet in de hand.

Maar als jij nu denkt: mag ik hier wel zijn? Zou ik heel goed kunnen begrijpen. Iedereen die je voor is gegaan in de baarmoeder die voel je. Daar ben ik heilig van overtuigd. Dus ik weet dat jij dit verhaal al kent. Daarom wil ik je zeggen: jij mag er zeker zijn. We zijn zo ontzettend blij dat jij er bent, ons derde kindje, onze jongste en onze laatste.

Want meisje toen jij jezelf aankondigde, heb ik gesprongen in de tuin van blijdschap. Papa moest het eerst nog zien voordat hij het kon geloven. Hij wilde zichzelf beschermen voor tegenslag en teleurstelling, maar heeft zichzelf ook beschermd voor vreugde en dankbaarheid. Ik was in eerste instantie super blij en wist diep in mijn hart: jij blijft plakken. Maar……ik werd ook bang. Bang om je te verliezen na al die tijd zo’n grote wens te hebben gehad. Je bent een geschenk uit de hemel, maar daardoor lag er ook een enorme druk op jou. Jij was het kind dat ons compleet moest gaan maken en jij moest er ook komen. Ik geloof mijn lieve schat dat dit wel een duidelijke inprent is geweest. Als ik zie hoe jij je nu staande houdt, hoe jij je beweegt in dit korte leven. Jij zal er komen, linksom of rechtsom. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Je hebt een enorme drive en wilskracht, net zoals mama had tijdens haar zwangerschapswens.

Ik heb zo vaak gevreesd dat je het misschien niet zou gaan halen dat ik mij zou kunnen voorstellen dat je angst hebt voor het leven of voor de dood. Ik heb je tijdens de zwangerschap veel gevraagd om te bevestigen dat je er nog was. Dus volledig op mijn intuïtie afgaan durfde ik niet. Jammer, want mijn gevoel zei mij dat het wel goed zou komen.

Gelukkig heb ik heel veel contact met jou kunnen maken in mijn buik. Ik sprak tegen jou en je kreeg ook veel knuffels van jouw grote broer. Hij was ook klaar om jou te ontvangen.

En toen kwam het moment dat mama nierstuwing had en in het ziekenhuis belandde. Wat was dat een afschuwelijke pijn en wat moet dat heftig zijn geweest voor jou. Wat een stress kwam hierdoor los. Toen kreeg ik een Buscopan infuus die jou niet kon schaden, zeiden ze. Daar geloofde ik toen al niet in, maar het alternatief was net zo erg. De stress die de pijn veroorzaakte, was ook niet goed voor jou en dus bleef ik een nacht in het ziekenhuis. Nu ruim een jaar later weet ik wat de bijwerkingen zijn van dit medicijn en betwijfel ik zeer sterk dat het niet bij jou terecht is gekomen. Een van de bijwerkingen is maagklachten en als er iets is wat jou vanaf jouw geboorte tot nu toe heeft gestoord…..nou dan zijn het wel maagproblemen. Het spijt mij lieverd, ik had het graag anders voor je gewild.

Daar in het ziekenhuis kwamen ze erachter dat de placenta voor de uitgang zat en dat een natuurlijke geboorte levensgevaarlijk zou zijn. Daar schrok ik vreselijk van. Mijn grootste wens was uiteraard dat jij gezond ter wereld zou komen en daarnaast dat dit natuurlijk kon gaan. Jouw broer is met een keizersnede ter wereld gekomen en dat is een van de meest traumatische manieren om geboren te worden. Dit keer zou het anders gaan, had ik besloten. Het was een angstige periode met veel frustratie en verdriet. Wat een inprent moet dat zijn geweest voor jou! De buitenwereld is angstig en vol met frustratie en verdriet. Ergens in de buik heb jij besloten hard te worden, een vechter, een doorbijter, voorbereidend op dat wat komen gaat. Het spijt me zo vreselijk mijn lieve kind dat ik zoveel stress heb overgebracht en dat dit jouw eerste indruk was van de buitenwereld. Ik had zo graag in rust en volledige ontspanning jouw zwangerschap willen volbrengen. Dat is mij helaas niet gelukt.

Toen uiteindelijk bleek dat de placenta was opgetrokken en jij alsnog natuurlijk ter wereld kon komen, was er ongeloof en opnieuw angst. Weten ze dat wel zeker, hebben ze het wel goed, is het echt niet gevaarlijk? Godzijdank kon een second opinion rust en duidelijkheid brengen. Jij mocht komen. Ik schreef een brief aan jou. Ik voelde me toen volledig met jou in verbinding. Ik vertelde je dat ik er klaar voor ben en dat jij mocht komen. Prompt enkele dagen later kwam jij met 37,4 weken!

Gezien de bevalling van jouw broer had ik nooit durven dromen dat jouw geboorte zo voorspoedig en snel zou verlopen. Een natuurlijke bevalling zonder medicatie of andere vorm van hulp van buitenaf. Wel in het ziekenhuis, maar met weinig personeel, gedempt licht en muziek op de achtergrond. Ik heb jou zelf als eerste vastgepakt en kon jou op mijn buik leggen. Jouw navelstreng kon uitkloppen en we hebben heerlijk samen geknuffeld. Wat was ik dankbaar en blij voor de manier waarop dat ging! Uiteraard is het snel gegaan voor jou. Ik stond er zelf ook van te kijken. Dat jij daarvan bij moet komen, mag ik graag geloven. Dat verwerk je niet in een keer. Het was echt overweldigend voor jou om zo snel geboren te worden.

Jij hebt heel veel gehuild de eerste maanden van jouw leven. Dat was ontzettend zwaar voor ons allemaal. Jij had pijn en moest heel veel verwerken. Dat jij je niet meteen veilig en vertrouwd hebt gevoeld, snap ik nu achteraf heel erg goed. Dat komt door de reis die jij al had meegemaakt. Al voordat we jou hadden verwekt zat er druk en spanning op. Ik hoop voor jou dat je dat ergens snel los kunt gaan laten. Het dient jou niet meer. Het hoeft niet meer zo snel, er is geen haast, jij hebt tijd genoeg in dit leven!

Toen we wisten van de reflux, brak opnieuw een moeilijke tijd aan. Ik had het zo vreselijk met jou te doen. Je had zoveel pijn en soms kreeg ik echt de indruk dat je bijna stikte in dat wat er bij jou naar boven kwam. We durfden jou niet eens meer plat te leggen uit angst dat het weer omhoog kwam. Als je kijkt naar de spirituele betekenis van reflux dan begrijp ik wel waarom uitgerekend jij hier zoveel last van moest hebben.

Maar ondanks de maagzuurremmers bleef je huilen. De reflux werd wel minder, maar het was nog niet voorbij. Er bleek een koemelkallergie achter te zitten en dit was een enorme zoektocht. Godzijdank volgde ik mijn gevoel en kocht ik eigenwijs koemelkvrije voeding. Na maanden van zoeken en proberen, kwamen we tot de oplossing. Echter, in die tussentijd ben jij twee maal opgenomen geweest in het ziekenhuis, waarvan 1 keer zonder mij.

‘Ik trek mijn haren uit mijn hoofd als ik nog een dag zonder mijn kind moet doorbrengen’ zei ik toen jij 3 nachten alleen in het ziekenhuis in Almelo lag. Ik heb behoorlijk wat in mijn leven meegemaakt, maar dit waren absoluut de ergste nachten van mijn leven. Mijn pasgeboren meisje van 8 weken zonder mij in het ziekenhuis. Ik was kwaad en verdrietig en de wanhoop nabij. Wat heb ik mij onbegrepen en niet gehoord gevoeld. Waarom mocht ik als moeder niet met jou samen opgenomen worden? Ik kan het nog steeds niet begrijpen. Maar na 8 weken niet slapen en enorme ongerustheid, kon ik niets anders meer verzinnen. De artsen moesten jou onderzoeken, want ik was er heilig van overtuigd dat jij zou kunnen stikken door de reflux. Ik moest weten of jij verder in orde was.

Achteraf begrijp ik mijn angsten beter. Als ik terug ga naar jouw startpunt, dan is er alleen maar spanning en angst geweest. Ik ben altijd zo bang geweest om jou weer te verliezen (en daarvoor om jou nooit te mogen ontvangen) dat mijn angst van toen ook best te verklaren is. Maar wat was er eerder, de kip of het ei? Was ik bang en ontstonden daardoor vreselijke nare momenten dat jij lag te kokhalzen in je bedje en zelf niet in staat was om van je spuug af te komen. Of had jij last van reflux en kwam daardoor mijn angst omhoog? Zeg het maar, ik weet het niet lieverd. Ik zal het er in ieder geval niet beter op hebben gemaakt. Mijn angst moet voelbaar zijn geweest!

Dus daar lag jij dan. Eenzaam en verlaten in dat ziekenhuisbedje. Ik mocht er overdag wel bij zijn, maar ze wilden het liefste dat ik rust pakte. En ik dacht: rust, hoe dan!! Hoe kan ik rust pakken als ik alleen maar angst, zorgen en verdriet heb. Dus overdag was ik bij jou en in de avond ging ik naar huis. Wetende dat jij in de nachten extra veel huilde en jouw moeder er dan niet was. Afschuwelijk!
Dit moet wel een blijvende inprent hebben opgeleverd. Ook na jouw ziekenhuisperiode heb jij onvoorstelbaar veel en lang gehuild. Jij hebt in 1 jaar tijd meer gehuild dan jouw broer in 6 jaar. Altijd maar bang als ik weg liep. Enorm op mij gericht. En ik snap het. Ik neem jou dat niet kwalijk. Voor jou (en natuurlijk uiteindelijk ook voor mij) wil ik wat anders. Ik wens voor jou dat je weet dat je altijd de steun en liefde van ons zult ontvangen. Dat we niet altijd zichtbaar zijn, maar er wel zijn. Dat je op ons kunt rekenen. Er is zoveel liefde om jou heen meisje, die is er altijd, ook als je alleen bent. Vertrouw daar maar op.

Na drie nachten had ik mijzelf weer teruggevonden. Op hoge poten hebben wij jou opgehaald. De artsen deden niets anders dan observeren en een vreselijk slaapprotocol hanteren. Het ging tegen alles waar ik in geloof in. Jij had ons nodig en de wetenschap dat als jij huilt er iemand voor je is die je troost. Dat ik dichtbij ben, de persoon die jou 9 maanden (en gevoelsmatig veel langer) heeft gedragen. We hebben je opgehaald en nooit meer weggebracht. Lieverd, als ik dit opschrijf rollen weer de tranen over mijn wangen. Ik heb daar zoveel spijt van en vraag jou om vergiffenis. Ik weet dat er toen geen andere oplossing was, maar als ik 1 ding in mijn leven had kunnen terugdraaien dan was het dat. Dan was jij nooit en ter nimmer alleen geweest in zo’n vreemd ziekenhuis met allemaal vreemde mensen.

Lieverd, bewandel jouw eigen pad. Haal alles eruit dat erin zit en neem daarvoor je tijd. Weet dat ik aan jouw hand mee wandel en als jij groter wordt laat je mijn hand maar los.

Ik hou van jou! Mama

Reageer