27 aug 2019
augustus 27, 2019

Wiebelkont

0 reacties

Ik zit met Tom in mijn favoriete restaurant Tao. Het is druk en vol bezet als wij aanschuiven. We bestellen wat te drinken en proosten op een heerlijke vakantie. En terwijl Tom en ik kletsen en af en toe wat om ons heen kijken, merk ik ineens op dat ik last heb van het “wiebelende voet fenomeen”. Alsof mijn voet door iets anders wordt aangestuurd dan mijn bewustzijn, gaat het driftig heen en weer. Het is ook dat moment dat ik mij bewust wordt van de overprikkeling. Er zijn veel geluiden, veel geuren, veel mensen. Kennelijk heb ik onbewust een manier gevonden om de spanning af te voeren. Wat ideaal dacht ik. Normaal sla ik de spanning op en moet ik thuis minstens een uur afschakelen. En toen gingen mijn gedachten naar alle wiebelende en friemelende kinderen. Kinderen die constant vermanend worden toegesproken met de woorden ‘hou toch eens op met dat gewiebel’.
Ouders, wat een zonde! Dat wiebelen levert jouw kind juist heel veel op!

Van deze kinderen wordt wel eens gezegd dat ze niet opletten of de boel verstoren. Maar niets is minder waar! Ze zetten allemaal trucs in om de balans te herstellen, omdat ze onder of overprikkeld zijn. Het is dus geen onwil, maar een sterke behoefte.

Dus als jij je weer stoort aan het gewiebel en gefriemel van jouw kind, denk dat nog eens aan deze blog of koop het boek met de gelijknamige titel ‘Wiebelen en friemelen in de klas’.

Reageer