Men zegt wel eens, val je partner niet af tijdens de opvoeding. Je moet wel op een lijn liggen met elkaar! Maar is dat ook altijd zo? Is het wel zo fijn als je ouders 1 front vormen? En zou op 1 lijn zitten ook kunnen betekenen: snappen dat je allebei net andere accenten legt?! 🤔🤔🤔

Uiteraard, je moet je partner niet afvallen op zaken die de ander echt belangrijk vindt. Maar soms gebeuren er zaken waarvan je gewoon weet: dit is voor mijn kind niet ok, of hier kan ik echt niet mee akkoord gaan.
De ene keer vind ik van mijn man dat hij veel te streng, te kattig of gestrest reageert en de andere keer ben ik diegene. Dan is het maar wat fijn als mijn partner mij erop wijst. JUIST waar mijn kind bij is. ‘Lieverd, kan het misschien ook anders?’

Jouw kind leert dan bijvoorbeeld dat jij niet wegkijkt als het niet eerlijk gaat: van papa en mama mag ik verwachten dat zij voor mij opkomen.

Niet zo mooi is het als er daardoor ruzie ontstaat. Elkaar als ouders aanspreken op gedrag kan alleen als er gelijkwaardigheid is en jullie allebei de wil hebben om te reflecteren op jezelf (en natuurlijk te willen groeien als opvoeder). In elk ander geval zal er strijd komen en dan leert het kind mogelijk dat opkomen voor een ander niet zo slim is en je grenzen aangeven net zo min. Misschien gaat het zich wel schuldig of onveilig voelen. En dat wil je niet….

Dus kortom: elkaar aanspreken op gedrag en laten zien dat je anders denkt kan juist heel goed zijn voor de veiligheid en het vertrouwen van het kind, tenzij je elkaar daarna in de haren vliegt 🙃

Reageer