Ken je die jonge kinderen die zo heerlijk rustig spelen en waarvan de ouders in alle rust een kopje koffie kunnen drinken op het terras? De peuters die zich volledig overgeven aan een flinke ronde met de buggy en dan zo fijn in slaap vallen? De kinderen die je kunt zeggen ‘wel bij mama blijven hè’ en dat dan ook doen?
De kinderen die nooit in 7 sloten tegelijk lopen?
Mijn zoon is zo’n kind, mijn dochter……Dat is een heel ander verhaal. Twee kinderen, dezelfde ouders, maar beide totaal verschillend!

Faya kan ik niet uit het oog verliezen, want voordat ik het weet zit ze bovenop de kast….letterlijk. Ze maakt altijd geluid, altijd, en dat is handig, want zo kan ik haar lokaliseren en gevaar inschatten. Even naar boven gaan om daar de was op te vouwen is daarom ondoenlijk. En een snelle boodschap halen bij de supermarkt zit er niet in. Faya heeft een ijzersterke wil en ze wil vrijheid. Dat betekent dat elke keer als de gordels van een buggy, fietsstoeltje of autostoeltje vastgemaakt moeten worden Faya verandert in een Tasmaans duiveltje. Meerdere keren heb ik bij kassières geopperd dat een riempje in het zitje van een winkelwagen best een goed idee zou zijn (tot nog toe niet opgepakt). Mijn dochtertje klimt er namelijk binnen twee seconden uit en laat zich vervolgens als ware parachutiste vol van vertrouwen in mijn armen vallen. Daarna wordt elk product uit de schappen getrokken en na een snelle inspectie in het wagentje gemieterd.

Mijn meisje wil ontdekken, de wereld verkennen en vooral niet stilstaan. Het leven is haar al gauw te saai. En ze is nog maar 19 maanden oud! Know that, been there, done that. Alles moet sneller, hoger, harder, gekker. Ze heeft vooral veel fysieke uitdaging nodig. Rust en regelmaat is voor mietjes. Wij als ouders kunnen haar amper bijbenen.

Telkens dien ik opnieuw mijn pedagogische aanpak te beoordelen. Met de fiets zonder buggy naar de stad voor een specifiek doel is op dit moment een no go. Maar wat ik wel kan doen is zonder doel naar de stad gaan en haar de vrijheid geven om te ontdekken….Ik volg wel.
En ik laat haar zoveel mogelijk vrij bewegen in de auto als we geparkeerd staan voor ons huis, opnieuw vanwege haar ontdekkingsdrift.
Daarnaast gaan we gewoon een tijd lang niet naar een terras met haar, maar bezoeken wat vaker een omheinde speeltuin waar we een glaasje fris kunnen drinken, terwijl de kinderen zich veilig kunnen uitleven.

Wij hebben dus twee kinderen die over het algemeen dezelfde opvoeding genieten, maar ze verschillen als dag en nacht. Godzijdank is onze tweede zo’n uitdagende en niet de eerste (hoewel ik aanvankelijk dacht dat onze hooggevoelige zoon uitdagend was, dat valt nog best mee, zo blijkt) waardoor ik nu niet vreselijk twijfel aan ons ouderschap.

En dat is precies de reden dat ik dit schrijf. Het zal namelijk maar jouw eerste kind zijn die zo veeleisend is…..je schrikt je kapot. De vraag: wat doe ik toch fout? zou ik helemaal kunnen begrijpen. Dat gevoel krijg je namelijk ook als je jouw kind gaat vergelijken met die van jouw vrienden of buren. En als je dan ook nog goedbedoeld maar oh zo ongewenst commentaar krijgt, dan raak je binnen de kortste keren ontzettend onzeker en gefrustreerd. En dat zou vreselijk zonde zijn.

Laat je alsjeblieft niks wijsmaken door ouders die denken dat het gedrag van jouw kind puur met opvoeding te maken heeft! Er zit zeker een kindeigen stuk in! En dat hun kind toevallig zo rustig in een hoekje kan spelen heeft absoluut ook met een beetje geluk te maken. Ik kan het weten. In de afgelopen 7 jaar dat mijn zoon oud is, ben ik professioneel enorm gegroeid en dus extra veel kennis opgedaan wat betreft opvoeding en pedagogiek. En ondanks dat, is opvoeden nu uitdagender dan ooit tevoren!
Dus nee, ik laat mij niet raken door ouders die denken te weten hoe ik het gedrag van mijn kind (lees ijzersterke wil) kan doorbreken. En ik hoop dat jij nu na het lezen van dit verhaal dat ook kunt!

Reageer