12 apr 2019
april 12, 2019

Wat te doen bij brusjes ruzies?

0 reacties

Waar twee vechten hebben er twee schuld. Ik hoor het mijn ouders nog zo zeggen. Man wat vond ik dat irritant als kind! Hoezo hebben er twee schuld? Mijn zusje zit mij gewoon uit te dagen. Zij doet hartstikke vervelend dacht ik dan! Of als ik puur werd aangesproken op mijn gedrag en mijn onderliggende behoefte en/of gevoel niet werd gezien. Daar werd ik als gevoelig meisje erg verdrietig van.

Het voelde voor mij als kind onrechtvaardig als ik dan werd aangesproken, terwijl ik in mijn ogen alleen maar voor mezelf probeerde op te komen. En als dit niet werd gezien…..ja dan werd ik boos. Ik snap mezelf wel 😉

Ouders vragen mij regelmatig hoe ze moeten reageren op hun kinderen die ruzie maken met elkaar. Zeker als ze dit willen doen vanuit het bewust ouderschap. ‘Hoe moet ik het oplossen als mijn ene kind het andere heeft geslagen. Mijn dochter die is geslagen heeft verdriet en mijn zoon is boos. Ik heb maar twee armen. Ik kan mezelf niet opsplitsen. Wat moet ik dan doen?’

Opnieuw is het heel belangrijk dat je beide opvangt en erkenning geeft. Dat kun je doen door naar je zoon te gaan die heeft geslagen. Je legt je hand op zijn schouder, zakt eventueel door de knieën en kijkt hem rustig aan. Je kunt dan uitspreken ‘Ik zie jouw boosheid, deze mag er zijn en ik neem graag de tijd om straks te luisteren naar jouw verhaal. Ik ga nu eerst naar jouw zusje om haar te troosten. Ik kom zo bij je. Wil je op mij wachten?’

Als je zoon een enorm grote boze bui heeft en hij heeft als eerste de aandacht en tijd nodig kun je het andersom doen. Je zegt je dochter dat je haar verdriet ziet en dat deze er mag zijn. Dat je haar graag straks komt troosten en naar haar verhaal luistert.

Kinderen begrijpen heel goed dat jij niet als een soort Barbapapa of Barbamama kunt opsplitsen. Ze willen wel graag weten dat ze gezien worden en dat zij straks alle ruimte krijgen voor het uiten van hun gevoel. Doe je dit liefdevol en vanuit rust dan zul je merken dat de rust in huis snel terugkeert, omdat iedereen gelijkwaardig wordt behandeld.
(want gelijkwaardigheid en oprecht gezien en gehoord worden, is precies hetgeen dat jij ook graag op je werk ervaart, toch?)

Ga je het gesprek met jouw kinderen aan, dan zou je kunnen beginnen met de zinnen: je bent erg boos he? Je bent erg verdrietig he?
Je erkent op deze manier het gevoel, het mag er dus zijn!
Aan jouw zoon zou je kunnen vragen: waar komt jouw boosheid vandaan? En aan jouw dochter: wat maakt jou zo verdrietig?
Aan beide kinderen kun je de vraag stellen: hoe vond je dat je reageerde in deze situatie? Wat denk je dat ik ervan vind? Op die manier hoef jij niet als politieman op te treden. Je laat jouw kind zelf nadenken, want vaak weet jouw zoon of dochter zelf al heel goed wat hij of zij anders had kunnen doen.

Reageer