Hoe meer jij je gaat bezighouden met Bewust Ouderschap hoe meer het jou gaat opvallen dat deze manier van kijken naar kinderen en hen als gelijkwaardig behandelen helaas geen gemeengoed is. De verhaaltjes van Jip en Janneke zijn ineens niet meer hetzelfde. Je realiseert je dat je sommige teksten beter iets anders kunt voorlezen of dat er uitleg bij nodig is. Daarnaast zul je merken dat sommige kinderfilms bijzonder kindonvriendelijk zijn. Er wordt nog altijd uitgegaan van een ouder die het kind in bedwang moet houden. Dat kinderen moeten doen wat hun ouder of een andere volwassene zegt en geen eigen mening mogen ventileren. Ja vooruit, dat mag wel als deze maar overeenkomt met de mening van de volwassene. Dat is helaas wel waar het vaak op neerkomt. Je ziet het ineens terug in de houding van de leerkracht, pedagogisch medewerker of bij de trainer van de voetbalclub waar jouw kind wekelijks komt. Dus ik waarschuw jou maar vast. Hoe meer jij je erin verdiept hoe meer jij je realiseert dat er nog veel werk aan de winkel is 😉
 
Gisteren las ik een stukje tekst van Ouders van Nu: ‘Jouw kind is 14 maanden. Het echte opvoeden gaat nu beginnen. Jouw kind begint nu een eigen mening te ontwikkelen en uit deze. Het is aan jou of je daar aan toegeeft of niet’
 
Hmmm….volgens mij weet een kind vanaf zijn of haar geboorte al heel goed wat het wel en niet wil en nodig heeft en hoeven wij alleen maar te kijken en te luisteren. Natuurlijk moeten we voldoen aan de behoefte! Dat is voor mij geen vraag, maar een feit. Hoe leert een kind anders dat het een volwaardig mens is met een eigen wil. Dat het gerespecteerd moet worden en dat het de moeite waard is. Dat zijn of haar mening telt en ze op deze manier voldoende eigenwaarde ontwikkelen.
 
Het enige wat een kind wil is zich goed voelen en krijgen waar ze behoefte aan heeft. En hoe jonger of ze zijn hoe minder dat gaat volgens het aangeleerde sociale gedrag. Maar laten we eerlijk zijn, hoeveel van dit sociaal wenselijke gedrag dient ons eigenlijk echt? Hoeveel mensen ken jij met een burn-out, omdat ze op het werk over hun grenzen zijn gegaan, omdat ze lief en aardig gevonden willen worden? Hoeveel mensen kun jij zo aanwijzen die een enorm laag zelfbeeld hebben en denken dat hun mening er niet toe doet?
Een kind wil zich dus gewoon goed voelen en laat ons dat vaak weten ook. Gelukkig maar zou ik willen zeggen. Als mijn zoon lange tijd ongewenst gedrag laat zien, weet ik dat er werk aan de winkel is. Niet dat ik hem moet bijschaven, dat is zelden het geval, maar ik moet naar mezelf kijken! Wat doe ik hierin of de rest van ons gezin?
 
Ik vind het geweldig om te zien dat mijn kleine meisje nu al zo goed laat weten wat ze wil. Ongelooflijk temperamentvol, met een ijzersterke wil. En nu ze 14 maanden is, zijn er maar weinig momenten dat ik niet aan haar behoefte kan voldoen. Het betekent niet dat het grenzeloos is hier in huis. Er zijn wel degelijk normen en waarden waar we ons aan houden! Maar wat zou een kind op deze leeftijd willen wat voorbij mijn grens gaat? Onvoorwaardelijke aandacht en liefde? Zo’n beetje alles zelf willen doen, met als gevolg dat ik elke avond de vloer rondom haar kinderstoel dweil? Ik vind het geen probleem. Haar wens om te ontdekken en de knopjes van de radio te willen indrukken om te zien wat er gebeurt, want daar drukt de rest van de familie immers ook op. Haar behoefte om zo min mogelijk in de buggy te zitten en zoveel mogelijk te lopen? Tja….Ik zou het niet weten waar ik nu niet aan toe wil geven, zoals Ouders van Nu beschrijft.
 
Ik hoop dat ik nog heel lang mag genieten van deze eigen-wijze ontdekkingsreizigster met een sterke wil. (En de momenten dat ik in de supermarkt me irriteer, omdat zij zich op de grond gooit, zullen ongetwijfeld komen. Dan schrijven we daar weer een leuke blog over) 😊😂
Reageer