29 jan 2019
januari 29, 2019

Als het je als ouder teveel wordt

0 reacties

Afgelopen dagen werd het mij even teveel. Ik was het gedrag van mijn kinderen zo zat en dat hebben ze geweten ook. Niet iets om erg trots op te zijn. Wel de realiteit en de waarheid. Dus mocht je jezelf op dit moment een slechte ouder vinden, treur niet en lees dit verhaal 😉

Het ouderschap ziet er voor mij ongeveer zo uit:
70 – 80% bewust ouderschap
10% compleet mislukt
10 – 20% ERROR! CTRL + ALT + DELETE probeer opnieuw op te starten, die categorie 😖

Afgelopen zondag heb ik mezelf leeg laten zuigen. Na 1000 keer mijn potje geduld te hebben geopend in die week, omdat beide kinderen veel van mij vroegen, was het gewoon een keer op.

Ik had mij verheugd op een ochtend bijkletsen met mijn vriendin die ik al maanden niet had gesproken. Natuurlijk onverstandig om dit met kinderen te plannen, maar als je onze agenda’s en levens kent, begrijp je waarom. Toch hadden we beter voor onszelf moeten zorgen en het onszelf moeten gunnen om echt de aandacht aan elkaar te kunnen schenken zonder de aanwezigheid van de kinderen. Herkenbaar? Vast!

Mijn zoon deed er werkelijk alles aan om (negatieve) aandacht te ontvangen en gedroeg zich meer als 3 jarige dan als 6 jarige. En mijn dochter hing alleen maar huilend om mij heen. Ik was geïrriteerd. Zo’n situatie waarbij je je afvraagt wie spiegelt nu wie? Ik voelde mij zo erg teleurgesteld dat ik niemand meer de oprechte aandacht gaf, zowel de kinderen als het bezoek niet. In mij gonsde ERROR ERROR!!!!! AAAAAHHHH!!!

Toen mijn zoon per ongeluk bewust met stift op de salontafel kleurde, schoot ik uit mijn slof. Ik nam hem bij zijn arm en heb hem letterlijk het huis uit gezet.
In gedachte zei ik: ik doe werkelijk alles voor jullie. Ik zet mijn privé leven on hold in het belang van jullie. En nu spreek ik een keer wat af voor mezelf en dan verpest jij het voor mij. Waar heb ik dit aan verdiend?
Complete parentificatie uiteraard en gigantisch uit zijn verband gerukt. Godzijdank heb ik dit niet geuit, maar hij zal het ongetwijfeld gevoeld hebben.

Toen Sam weg was, voelde ik mij natuurlijk niet beter. Ja zijn donkerbruine energie was weg, dus ik kon even op adem komen. Echter, in mijn hoofd was ik alleen maar bezig met de gedachte wat is er nu toch met hem en waarom heb ik me zo laten uitdagen?

Even later vertrok mijn vriendin met haar kinderen en was Sam inmiddels uit zichzelf naar boven gegaan. Ik zag hem zitten, heel erg gespannen. Ik heb heel bewust een aantal maal diep in en uit geademd en gekeken naar hem. Ineens realiseerde ik mij wat eraan de hand was.
‘Sam ben je gespannen voor dat wat we vanmiddag samen voor het eerst gaan doen, een bezoek aan de sauna?’
Daar kwamen de eerste tranen en een ja met een snik. ‘Ik vind het heel leuk, maar ook heel spannend en daardoor word ik helemaal raar in mijn hoofd. Mama ik heb mij echt niet gedragen, mag ik nu nog wel?’ Ik voelde trots en ergens brak mijn hart. Arm ventje ik had het kunnen weten. Er is altijd een reden voor jouw ongewenste gedrag. Gedrag is altijd logisch! Ik heb het dit keer niet gezien, helaas.

We hebben eerst flink geknuffeld en uiteraard beide onze excuses aangeboden. Daarna heb ik hem exact verteld wat hij van de sauna kon verwachten, hoe het eruit ziet en dat hij zou bepalen wat wel en wat niet te doen. Dat gaf duidelijk rust.

We hebben echt een topmiddag en avond gehad in de sauna. Hij vond het super!

Maar 1 ding weet ik wel weer, ik mag als moeder beter voor mezelf gaan zorgen 😉
Mijn leven on hold zetten is niet perse in het belang van de kinderen. Dus daar ga ik bewust mee aan de slag.

Reageer