17 dec 2018
december 17, 2018

Gameverslaving

0 reacties

Ik beken….Ik ben verslaafd! Nee, niet aan sigaretten, drank of drugs, maar aan een serie, The 100 genaamd. Wow wat gaaf! Ik kan niet meer stoppen als ik er middenin zit. Tegenwoordig ga ik later naar bed dan goed voor me is. Droom ik van deze serie (lees: ik krijg werkelijk waar nachtmerries, want man man wat is dit spannend) en vraag ik mij op elk vrije moment af of er ruimte is om even een stukje verder te kijken (nu eigenlijk ook). Dus ja ik ben echt verslaafd. Zo slecht!
Gisteren, toen Tom tegen mij zei ‘kom Beck, ga mee naar bed’ en ik zei ‘nee ik kijk dit nog heel even af’ wist ik, ik ben geen haar beter dan mijn zoon die verslaafd is aan zijn iPad of PlayStation. Helaas heb ik dan de neiging om te mopperen op hem, omdat het zo slecht voor hem is om er te lang achter te zitten, blablabla. Allemaal helemaal waar natuurlijk, maar deze argumenten verliezen hun waarde als ik hetzelfde gedrag voortleef. Bovendien weet ik nu weer precies hoe hij zich voelt als je moet stoppen met iets dat je ontzettend leuk en spannend vindt. Het is gewoon vreselijk moeilijk om het verstandige te kiezen, namelijk op tijd stoppen.

Kortom, voordat ik de volgende keer weer mopper, omdat Sam niet los kan komen van zijn iPad zal ik eerst de oprechte verbinding met hem maken, zodat hij voelt: mama begrijpt mij. ‘Lieverd wat ontzettend moeilijk he als je zo lekker achter de iPad zit en het is dan verstandig om te stoppen. Je zou zo graag nog fijn verder willen gaan he. Dat snap ik wel’
Als kinderen voelen dat je ze begrijpt dan zijn ze zeer bereidwillig om mee te werken. Uiteindelijk willen kinderen het graag goed doen. En vanuit de verbinding en empathie, als ze voelen dat er gelijkwaardigheid is, dan zijn kinderen prima in staat verstandige keuzes te maken als je het aan ze vraagt. Maar natuurlijk wel als wij ze het goede voorbeeld voorleven!

Reageer