Afbeeldingsresultaat voor disbalans

Je kunt kinderen ook TEVEEL aandacht geven! Daar ben ik inmiddels wel achter gekomen. Toen ik 6 jaar geleden moeder mocht worden, had ik al duidelijke ideeën over opvoeding. Ik wilde dat mijn kind zou opgroeien in een liefdevol gezin, waarbij gelijkwaardigheid, respect en zelfredzaamheid voorop staat. Dit lukt aardig, maar ik heb ook wat “fouten” gemaakt. Toen hij als klein baby’tje nog zo heerlijk alle aandacht van mij kon krijgen, gaf ik hem ook zoveel mogelijk van mijn aandacht. Ik was van mening dat al mijn volwassen activiteiten wel konden wachten tot zijn slaapjes en zodra hij wakker was, speelde ik met hem. Ik vond het heerlijk, dat geef ik toe. Het voelde niet als opoffering, ik deed niets liever dan met hem knuffelen en spelen en samen boekjes lezen. Echter, op die manier leerde hij niet zelf te spelen en dat mama ook een eigen leven naast hem heeft, waarbij volwassen activiteiten horen (met hem in de draagzak eventueel). Als mijn man thuiskwam van zijn werk en we zaten met ons drietjes aan tafel dan vond ik het moeilijk om de aandacht weer te verdelen. Gelijkwaardigheid betekent wat anders dan gelijk zijn. En het betekent ook wat anders dan kindgericht zijn. Ik was zo kindgericht dat Sam altijd in het middelpunt van de belangstelling stond. Dat zorgt voor een disbalans in het gezin!

Sindsdien heb ik veel geleerd en gelezen. Ik besef dat mijn kindgerichte aanpak teweeg heeft gebracht dat Sam nu nog steeds het liefste met papa of mama of met andere kinderen speelt. Alleen zijn, is voor hem een enorme uitdaging. De komst van zijn zusje deed daar nog een schepje bovenop. Nu verdelen wij onze aandacht tussen Sam en Faya en ik zie hem daarmee worstelen. Soms, als hij boos of verdrietig is, wil hij zijn zusje het liefste verstoppen. Niet bewust natuurlijk, maar het is wel duidelijk als ik terugkom van de W.C. en er ligt ineens een stapel kussens op Faya, waardoor ze letterlijk niet meer zichtbaar is.

Balans terugbrengen in het gezin is ontzettend belangrijk nu. In de eerste plaats kijken wij naar de positie van alle gezinsleden aan de eettafel. Vader zit altijd rechts van moeder. Tegenover zit de oudste en daarnaast de jongste (tegenover vader). Als mijn man thuiskomt, zal hij (als het even kan) eerst mij begroeten met een kus, daarna zijn oudste zoon en dan zijn dochter. Sam mag als hij wil bij ons op de kamer slapen om zijn verloren aandacht in te halen. Als Faya wakker is, gaat niet alleen maar alle aandacht naar haar, maar onderneem ik naast de volwassen activiteiten ook activiteiten met Sam. En ik praat er met Sam over: ‘vervelend soms he zo’n zusje waar we veel aandacht voor moeten hebben. Aandacht die dan niet naar jou kan gaan’.  Daarnaast zeg ik regelmatig ‘Faya nu ga ik me op Sam richten en  mag jij alleen spelen’.

Uiteraard zal het enige tijd kunnen duren, voordat de balans weer terug is. Sam heeft best lang gewacht totdat hij zijn jaloezie uitte. Bijzonder, alsof hij weet (en ja dat geloof ik) dat wij er nu pas ruimte voor hebben.

Het continuüm concept heeft het ook over teveel kindgericht zijn. Als je er meer over wilt lezen dan adviseer ik je de artikelen van OERmoedersvanNu.nl  of je komt natuurlijk bij een van mijn workshops 😉 .

Reageer