01 aug 2018
augustus 1, 2018

Erkenning, erkenning, erkenning

0 reacties
 

‘Rebecca zeg het me maar als je een tip hebt hoor, want ik weet het even niet meer.’ Tja denk ik dan, wat zal ik ervan zeggen. Zo terloops in een gesprek waar vaak ook nog de kinderen bij zijn, vind ik dat niet zo prettig. Bovendien heb ik vaak meer achtergrond informatie nodig voordat ik een tip kan geven. Wel kan ik voorbeelden uit eigen praktijk geven, bijvoorbeeld via Facebook  die goed kunnen helpen. Waar je hopelijk door geïnspireerd of geraakt wordt. Mijn doel is dat het je aan het denken zet. En dat jij net als ik telkens opnieuw naar je eigen opvoeding kijkt en jezelf afvraagt wat kan IK anders doen in plaats van wat moet mijn kind in zichzelf veranderen. Belangrijk verschil. De vragen die ik krijg gaan vaak over de momenten waarop je kind niet doet wat je zegt. Ik vind overigens dit al een discussie waardig, want in Nederland bestaat er een cultuur waarin we vinden dat kinderen moeten doen wat je zegt. De opmerking ‘je luistert niet naar me’ betekent in werkelijkheid ‘je doet niet wat ik zeg.’ Nogal een detail verschil. Waarom zeggen we dat dan niet. Misschien heeft je kind wel geluisterd en je ook gehoord, maar besluit gewoon niks te doen met wat je zegt. Maar goed, daar mag je zelf verder over nadenken en je eigen mening over vormen. 

Dus kinderen die niet doen wat we zeggen, dat vinden we maar knap lastig. Ik zal je een voorbeeld geven.
‘Sam we gaan zo een stukje wandelen met de kinderwagen’ zeg ik terwijl ik mijn dochter in de wagen zet. ‘Nee dat wil ik niet en ik ga ook echt niet mee!!!’, is de reactie van mijn inmiddels 6 jarige. In alle eerlijkheid als ik geen zin heb in pedagogisch verantwoordelijk bezig zijn en me verschuil achter mijn vermoeidheid en drukte dan reageer ik met ‘Aaah Sam alsjeblieft hier heb ik nu geen zin in. Ik doe van alles voor jou en nu vraag ik jou eens mee te werken en dan doe je dat niet. Sorry maar hier baal ik van. Je gaat gewoon mee. Punt!’
Ik hoef je niet uit te leggen dat dit niet werkt.

Vanmorgen: ‘Sam ventje kom eens even bij mij zitten, want ik zie dat je boos bent’ (Sam had net wat spullen op de grond gegooid omdat hij echt niet mee wil). Sam komt met laaghangende schouders en een sip gezichtje op mijn schoot zitten. Dat ik niet gefrustreerd reageer heeft meteen den rustige uitwerking op hem. ‘Ik begrijp dat het niet leuk is. Jij houdt niet van wandelen en dan heb je eigenlijk geen keuze want je bent nog te jong om alleen thuis te blijven. Dat zal vast heel frustrerend zijn he’. Sam knikt instemmend. Daarna zeg ik hem dat we een klein rondje maken en kijken of er nog ergens een speeltuin voor hem is. Ik reageer niet op dat waar hij mee heeft gegooid. Dat weet ie zelf wel. Ik sta op om alle spullen bij elkaar te pakken en uit zichzelf ruimt hij dat wat op de grond ligt op. We hebben heerlijk en gezellig gewandeld!!

Is het zo simpel? Ja! Echt het is zo simpel!!! Erkenning, erkenning, erkenning!

http://www.kindercoachpraktijkjong.nl/workshops-bewust-oud…/

Reageer