Misschien herken je het wel. Mijn zoontje verandert na een periode van ziekte vaak in een “verwende poeperd” 😉 . Het is dan koning Sam met zijn koningswensen. Uiteraard doe ik daar zelf wat in, aangezien ik hem tijdens ziekte altijd extra veel aandacht en liefde geef. Met als gevolg dat hij na zijn ziekte denkt dat hij niet meer alleen kan spelen en ik op afroep zijn speelmaatje ben. Dat hij in elk ander geval alleen nog om de t.v of iPad vraagt en steeds om eten en drinken zeurt. Knettergek word ik ervan. Natuurlijk probeer ik dit gedrag altijd positief om te buigen, maar na dagen het gevoel te hebben gehad als een soort slaaf te worden gezien en behandeld, was ik het ergens vorige week meer dan zat!

Sam kwam uit school en was Moe met de hoofdletter M. Hij kon niks meer en had zo’n vreselijke honger. Zelf ken ik dat gevoel als de beste. Geef mij een halve dag niks te eten en ik ben zo chagrijnig als wat. Ik denk dus dat bij een hongerwinter mijn zoon en ik als eerste gevloerd liggen. Maar dat terzijde. Sam moest eten hebben en wel snel. Dus ja wat doe je als meelevende ouder…..ik haastte me naar de keuken, zodat om half 5 het eten al klaar stond en mijn hongerige mannetje niet zou omkomen van de trek 😉
Zo gezegd zo gedaan. In de tijd dat ik in de keuken stond hoorde ik een constant gejammer. Kreten die mij moesten laten weten dat het eten toch echt gauw klaar moest zijn. Net op het moment dat ik het zover had, kwamen zijn vriendjes buiten. ‘Sam het eten is klaar!’. In plaats van een enthousiast ‘joepie’ vanuit de woonkamer hoorde ik ‘aah nee waarom zo vroeg ik wil net buiten spelen!!’. Mijn klomp brak. Ik voelde het vuur in mij opkomen. Potverdorie meneer! Mij de keuken insturen en dan deze reactie. Dit meen je niet. Adem in adem uit, 1 2 3 4…..

‘Sam nee we gaan nu eten. Ik heb speciaal voor jou zo vroeg gekookt’. Helaas had hij daar geen boodschap aan en kwamen er dikke krokodillen tranen. Het was absoluut niet eerlijk dat hij MOEST eten, terwijl zijn vriendjes konden spelen. Ik hoef je vast niet uit te leggen wat deze opmerking met mij deed. Ja dat zegt wat over mij en nee dat ga ik lekker niet uitzoeken. Ik was boos. Wat heet, des duivels. ‘Naar buiten jij!’. Toen hij eenmaal buiten was vroeg ik me af wat hij daar te zoeken had. Hij moest immers aan tafel. Dus ik erachteraan. ‘Zo wil ik niet behandeld worden Sam. Ik wil met respect behandeld worden. Door iedereen. Door papa, mijn vrienden, maar ook door jou. Ben ik daarin duidelijk?!’ zei ik met behoorlijk wat stemverhef. ‘Wat is respect?’……..hmmmm nee toch, moest ik dat ook nog uitleggen. Om een lang verhaal iets korter te maken, Sam eindigde binnen aan tafel. Heeft zijn bord leeg gegeten. Mocht daarna niet meer naar buiten, gewoon omdat……geen idee ik was nog boos. En daarna waren de rollen weer een stuk duidelijker.

Ik ga uiteraard niet zeggen dat even flink uitvallen een goede manier is om je kind wat duidelijk te maken. Ik wil wel aangeven dat ik mij door niemand laat behandelen als een voetveeg. Ook niet door mijn kinderen. Ik heb hem later zeer helder gemaakt wat ik van mensen verwacht en dus ook van hem. Wat respect is en wat mijn grenzen zijn. Laten we zeggen dat bovenstaande aanleiding was van een hele mooie wijze les.

Warme groet,
Rebecca de Jong

Reageer