Een aantal maanden geleden kwam er een moeder van twee dochters (12 en 10 jaar) bij mij in de praktijk. Moeder gaf aan dat ze een jaar geleden is gescheiden van haar ex-partner en zich sinds de scheiding zorgen maakt om haar oudste dochter. Moeder vertelde het volgende:
‘Mijn dochter is heel gevoelig en in het jaar van de scheiding voelde zij feilloos aan dat het met mij niet goed ging. Ik wilde haar niet belasten met mijn zorgen en verdriet, maar dit kon ik voor haar niet verborgen houden. Ik zag haar veranderen van kleine meid naar zelfstandige dochter die mij wilde ontlasten. Ze nam taakjes in huis over en ontfermde zich af en toe over haar jongere zusje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit zo nu en dan best prettig vond. Zeker als ik zwaar vermoeid van het werk kwam en dan ook nog de zorg voor de kinderen alleen moest dragen. Maar inmiddels voel ik me alweer een stuk beter en zie ik dat het ten koste gaat van haarzelf. Ik zou zo graag willen dat ze weer wat meer als kind gaat gedragen en de zorgen aan mij overlaat. Wat kan ik doen?’

Het is helaas bekend dat oudste kinderen in een gezin veel sneller verantwoordelijkheden op zich nemen. Zeker bij gescheiden ouders neemt dit kind vaak een leidersrol op zich. Parentificatie betekent dat een kind de rol van ouder overneemt. Er ontstaat een lege plek in het gezin en het kind vult deze plek op. Deze moeder voelde zelf aan dat deze plek niet wenselijk is voor haar dochter. Maar hoe kun je je kind in dit geval van zijn of haar last afhelpen?

Moeder kwam voor ouderbegeleiding waar ik haar zowel praktisch als energetisch heb ondersteund. Ze werkt in het onderwijs, wat maakt dat ze over veel kennis beschikt. Toch blijkt het telkens opnieuw dat je er als ouder vaak te dicht bovenop staat, waardoor je er zelfs als professional niet altijd uitkomt thuis. Ik koos ervoor om aan te sluiten bij dat wat moeder al had gedaan. We zijn begonnen met een familie  opstelling in het klein. Er is van alles gezegd en gedaan, maar in de kern kwam het hierop neer. Ik vroeg moeder om voor elk lid van het gezin een mat te pakken. Vervolgens mocht zij eerst haar eigen mat in de ruimte leggen en de matten van haar kinderen om haar heen. Wie neemt welke positie ten opzichte van de anderen in. Waar moeder zelf ten opzichte van haar kinderen. Voelen ze dichtbij of veraf. Met het gezicht naar haar toe of juist niet. Ik liet haar op haar eigen mat staan met haar ogen dicht. Wat er vaak gebeurt op zo’n moment is dat er veel emotie loskomt. Opnieuw ervoer zij wat ze tijdens de intake omschreef, namelijk de oudste die eigenlijk de koers bepaalde in huis. Een rol die ze niet bij haar dochter van 12 vond passen. Ik heb haar gevraagd om de matten zo neer te leggen, zoals ze het zou willen. In dit plaatje werd duidelijk dat zij als moeder een prominente rol innam met haar kinderen dichtbij en haar oudste dochter aan haar linkerzij. Ik heb een zware steen gepakt en op de mat van haar oudste dochter gelegd. “Stel dat deze steen haar last symboliseert. Ze heeft lange tijd jouw last gedragen. Nu is het tijd om dit te veranderen. Je mag de steen heel bewust bij haar wegpakken en daarbij in jezelf of hardop zeggen: ik heb gezien wat je al die tijd voor mij hebt gedaan en ik waardeer dit. Ik heb gezien wat het jou heeft gekost. Maar nu draag ik weer mijn eigen last, jij hoeft dit niet meer voor mij te doen.” Het was een emotioneel moment, waarin er ook energetisch veel gebeurde. Dat kun je niet omschrijven, dat moet je voelen.

Ik heb moeder de opdracht gegeven om ditzelfde met haar dochter thuis te doen. Samen hebben ze een steen gezocht die zwaar genoeg was. Hardop sprak moeder haar erkenning en waardering uit. Ze voegde eraan toe dat haar dochter weer kind mocht zijn en dat moeder een heleboel lieve mensen om zich heen heeft die voor haar zorgen als ze verdriet heeft. Moeder is na deze middag nog 1 keer bij mij geweest. Daarin hebben we nog oud leed van moeder “opgeruimd”, zodat haar kinderen haar niet meer hoefden te spiegelen. Vanaf die dag veranderde het gedrag van haar meisje. Ze ging weer met meer plezier naar school (want naar school gaan is moeilijk voor kinderen die voelen dat ze thuis eigenlijk voor een van de ouders moeten zorgen). Ze sliep weer rustiger en sprak weer vaker af met haar vriendinnen.

Ik hoop dat ik jou als ouder hiermee kan inspireren, mocht je zien dat ook jouw kind lasten draagt die niet bij hem of haar horen. Heel veel succes!

Rebecca de Jong
Kindercoachpraktijk JONG

Reageer