13 nov 2017
november 13, 2017

Zie mij, hoor mij, leer van mij!

0 reacties

Hoewel het alweer dertien jaar geleden is, weet ik nog goed hoe ik mijn eerste yogales ervoer en welke druk ik mijzelf hierna oplegde. Ik wilde namelijk ook zo “zen” worden als mijn docente. Dat moest ik ook kunnen bereiken, en als het even kan graag binnen een paar maanden. Dat ik niet eens mijn ademhaling onderin de buik kon voelen en bij elke balansoefening vrijwel direct omviel, was kennelijk onbelangrijk.
Uiteraard raakte ik door deze, door mijzelf opgelegde, druk nog verder van mijzelf verwijderd en kwam ik juist niet in contact met mijn lichaam. Het heeft jaren geduurd voordat ik enigszins in staat was te accepteren dat leren leven in het hier en nu geen kracht van de gedachten is, maar een kracht van voelen en ZIJN. Maar toen ik dat eenmaal inzag, bleek het aanvaarden van alle levenslessen die op mijn pad kwamen een stuk eenvoudiger. Sterker nog, ik leerde ze te omarmen, want ze maakten mij een rijker mens. Dat inzicht helpt mij nu bij de begeleiding van ouder en kind.

De laatste tijd kom ik veel in contact met ouders die deze levenslessen bestrijden. Vaak blijkt dat het leven of het universum (geef het maar een naam) al jaren signalen uitzendt, maar dat er geen gehoor aan wordt gegeven. En dan komen er kinderen in beeld.  Zij spiegelen precies die pijnpunten van de ouder. De pijn (van vroeger) die al die tijd werd onderdrukt, komt heftig naar boven. Om deze pijn niet te voelen, worden de beschermingsmechanismen weer in werking gesteld. Vaak betekent dit dat de ouder het eigen gevoel probeert te onderdrukken. Het contact met het gevoel en het lichaam kwijtraakt en daardoor gaat het kind nog harder “roepen”. Dat doet hij door ongewenst gedrag te laten zien. Maar in feite zegt het kind, zie mij, hoor mij, leer van mij. Kinderen kunnen namelijk geweldige boodschappen uitzenden, maar de ouder moet ze wel willen zien en horen.
Als de ouder alleen focust op het ongewenste gedrag dan ontstaat er veelal een schuldgevoel, want moeder of vader had immers een heel andere verwachting van het ouderschap. Op al deze negatieve gevoelens ten opzichte van het kind had hij of zij niet gerekend. De ouder gaat lezen over opvoeding, past tips en trucs toe die lang niet altijd blijken te werken en voelt zich vervolgens machteloos. De druk die van buitenaf op de ouder wordt gelegd, helpt dan natuurlijk ook niet mee. En zie daar een prachtige vicieuze cirkel.

Wat mij betreft is de uitdaging om het (over)denken zoveel mogelijk los te laten als ouder en ten alle tijden te durven vertrouwen op het gevoel. Maar dat vraagt uiteraard ook om eerlijkheid en zelfinzicht met betrekking tot de eigen processen en levenslessen. Deze te durven aangaan, zeker als het kind een krachtige boodschap heeft uitgezonden. Het kind stopt namelijk pas, zodra de ouder dat wil inzien en daar actief mee aan de slag gaat. En het mooie van kinderen is, dat ze niet van ouders verwachten dat ze deze ontwikkeling binnen een paar maanden hebben doorgemaakt. Zodra zij voelen dat de ouder hiermee aan de slag gaat en het werkelijk durft te doorleven, dan is hun taak volbracht en dooft het ongewenste gedrag langzaam uit. Dat betekent niet alleen groei bij de ouder, maar ook bij het kind!

“We hoeven geen supermens of perfecte opvoeder te worden. Het gaat om de kwaliteit van het ZIJN die zo belangrijk is. Als je als ouder op je stroom leeft met je talenten, is dat voelbaar voor kinderen. En ook als je daar nog niet bent, maar wel duidelijk laat merken dat je de volle verantwoording neemt voor jouw processen, ben je een duidelijk voorbeeld voor je kind. Zo laat je een kind zien hoe je omgaat met, soms lastige, levensprocessen.” (Marianne Langemeijer, holistisch oudercoach)

Rebecca de Jong, ouder- en kindercoach
Kindercoachpraktijk JONG

Reageer