13 sep 2017
september 13, 2017

Boeddhisme voor moeders deel 2

0 reacties

‘Ik heb het gevoel dat ik tijd tekort kom en dat ik eigenlijk altijd alles half doe’ zei een vriendin mij laatst. Een bekende uitspraak van moeders van deze tijd. Ze bedoelt daar natuurlijk mee dat ze vaak zo vreselijk druk is in haar hoofd. Zodra ze op haar werk is, heeft zij het gevoel dat ze nog met haar gedachten thuis is en als ze thuis is nog met het hoofd bij haar werk. Op vrije dagen wil ze zowel aandacht hebben voor het huishouden, haar jonge kinderen en om half zes klaarstaan met een gezonde maaltijd zodra haar man thuis komt van zijn werk. Oh ja, ook nog steeds keurig opgemaakt en als het even kan met voldoende energie, zodat haar man niets te kort komt. ‘En waar blijf jij als ik vragen mag?’ zei ik met een blik vol herkenning. Want eerlijk is eerlijk, dit is toch het lot van de gemiddelde hedendaagse vrouw! Of maken wij onszelf dat wijs? En doen we het feitelijk onszelf aan?

Leven in aandacht

Vrouwen kunnen ongenadig veeleisend zijn tegenover zichzelf. Vaak proberen moeders te voldoen aan de hoogste eisen en verwachtingen ten aanzien van hun rol en voelen zich vervolgens schuldig, omdat het hun niet lukt de perfecte moeder, partner, familielid, vriendin, werknemer en huisvrouw te zijn. Laat dat nu precies de reden zijn waarom moeders klaar zijn voor de boeddhistische leer! We bekritiseren onszelf, terwijl we juist behoefte hebben aan steun en medeleven. Eigenlijk komt het erop neer dat we onze eigen beste vriendin moeten worden, dat betekent dat we vriendelijk en verdraagzaam moeten zijn tegen onszelf.
Zoals de Dalai Lama het verwoordt in The Heart of the Buddha’s Path: ‘Als de ouders warmhartige, vreedzame en rustige mensen zijn, zullen de kinderen over het algemeen genomen ook die houding en dat gedrag ontwikkelen’. En daar hoort leven in aandacht bij. Het begrip aandacht wil zeggen dat we gewaar zijn wat er gebeurt op het moment dat het gebeurt. We herkennen vast allemaal de constant repeterende vragen van onze kinderen, omdat we domweg met ons hoofd bij iets heel anders zijn en de vraag eigenlijk nauwelijks tot ons doordringt. Of dat we wel antwoord geven, maar het kind hiermee niet het gevoel geven dat we hem of haar echt zien en horen. Ja, we doen het allemaal en het is niet nodig om onszelf ervan langs te geven. Maar het is wel belangrijk dat we ons bewust worden dat we het doen en ons inspannen het anders te doen.

Innerlijke rust

Vaak hoor ik moeders zeggen dat ze pas (innerlijke) rust ervaren als de kinderen in bed liggen of bij een vriendje of vriendinnetje spelen en het huishouden gedaan is. Met een beetje geluk kom je dan uit op een uurtje per dag, waar of niet? Het boeddhisme biedt ons methodieken die ons helpen om rust te vinden, wat we ook aan het doen zijn. In deel 1 heb ik geschreven hoe je als moeder meditatie in je drukke dagelijkse leven kunt toepassen. Nu geef ik je tips als je voor uitdagende keuzes (b.v. wel of niet meer werken, huishoudster in dienst nemen, meer vrije tijd inplannen voor jezelf) komt te staan en schuldgevoelens jou in de greep houden.

  • Kies een moment op de dag dat je even een paar minuten in rust en stilte kun zijn en adem.
  • Voel wat het effect is van jouw schuldgevoelens op jouw lichaam.
  • Merk op wat de overtuigingen zijn die de schuldgevoelens in gang zetten.
  • Pak pen en papier en schrijf intuïtief een brief aan jezelf. Wat komt er bij je naar boven. Laat de pen zoveel mogelijk op het papier en schrijf door. Hoe absurd het ook wordt, schrijf door.
  • Accepteer je onvolmaaktheden en alles wat los komt. Laat alle negatieve stemmetjes maar even gaan.
  • Blijf je bewust van je ademhaling terwijl je schrijft. Misschien merk je op dat er ook positieve stemmetje zijn die jou wat willen zeggen. Luister ook naar deze en schrijf op.
  • Sluit je brief positief en liefdevol af.
  • Lees de brief. Sluit vervolgens jouw ogen en laat het op je inwerken.
  • Word je bewust van jouw levensles.
Reageer